دیدی آسمون خراب شد سرمون

غصه شد وصله ی بال و پرمون

چرا از یادم نمیری؟؟؟

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهان خانه ی جانم، گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید،
عطر صد خاطره پیچید:
یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه ، محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید: تو به من گفتی :
_ (( از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن،
آب، آیینه ی عشق گذران است؛
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است،
باش فردا که دلت با دگران است!
تا فراموش کنی چند از این شهر سفر کن! ))
با تو گفتم:
((حذر از عشق ندانم!
سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم! ))
اشک در چشم تو لرزید
ماه بر عشق تو خندید
یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
وقت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم،
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،
نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

                                                                            (( فریدون مشیری ))

.سردی دستانت

چنان وجودم را گرم کرد

که تا ابد هیچ خورشیدی

اینگونه گرمم نمی کند

گاهی

محتاج می شوم به همین سردی

که دریغش می کنی از من

و چه ناباورانه

تمام خستگی ام را ترک می کنی

من می مانم و من....

من می مانم و سرمایی که دیگر هیچ وقت گرمم نخواهد کرد

یک عشق عروج است و کمال

یک عشق غوغای درو ن است و تمنای وصال

چه شب خوب و مهرباني!
در اتاق تنهايي ام نشسته ام وپنجره ام به روي اين قبرستان خاموش و مرموزي
که من تنها ساکن زنده ي آنم ، باز است.
در اينجا همه ي همسايگان من، در تنهايي آرام و بي رنج خويش در انتظار غوغاي رستاخيز سکوت کرده اند.
چه شبي است!
چه لحظه هاي سبک و مهربان و لطيفي،
گويي در فضايي پر از شراب نفس مي زنم،
گويي در زير باران نرم فرشتگان نشسته ام.
مي بارد و مي بارد و مي بارد و هر لحظه بيشتر نيرو مي گيرد.
هر قطره اش فرشته ايست که از آسمان بر سرم فرود مي آيد.
چه مي دانم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
خداست که دارد يک ريز غزل مي سرايد،
غزل هاي عاشقانه ي مهربان و پر نوازش
هر قطره ي اين باران کلمه اي از آن سرود هاست...

اين نخستين درسي بود که از عشق آموختم.
روز به درازا کشيده مي شود ،
هزاران نقشه مي کشي ،
 هر گفتگوي ممکني را در ذهنت تجسم مي کني ،
 با خودت عهد مي کني در پاره اي موارد رفتارت را تغيير دهي و
بيشتر رو بيشتر احساس نگراني مي کني
تا اينکه سرانجام دلداده ات از راه مي رسد.
اما،
آن لحظه نمي داني چه بگويي
ساعت هاي انتظار به نگراني مبدل مي شود،
نگراني که به هراس مبدل مي شود
و اين هراس باعث مي شود از نشان دادن احساساتت خجالت بکشي!
                                                                                               (پائولو کوئيلو)

تو خرابه من آلوده مشو          غم این پیکر فرسوده مخور

تو ای پایان تنهایی پناه آخر من باش

                                   ندارم شکوه ای از عشق در دل آتشی دارم

هرگز از بی کسی خویش مرنج